Kokeneten

Ik heb hier al ergens een stukje over De Dolle Brouwers in wacht staan, maar ik wilde nog wachten om het te publiceren tot ik eindelijk eens tot in Esen (Diksmuide) zou geraken. Ik ben er dus nog niet geraakt, en dat is jammer, want de rondleiding door de hoogbejaarde moeder van de brouwer zou een evenement op zich zijn. Naar�t schijnt dus. Update als ik er geraakt ben.

De bieren die ik hier tevoren al beschreef waren stuk voor stuk vrij makkelijk te verkrijgen, en ook vrij toegankelijk qua smaak voor iedereen. Stuk voor stuk toppers, zeker en vast, maar soms heb je zo van die dingen die �hors categorie� zijn. Deze is er 1 van, en ik kan het niet laten het hier tussen te zetten.

Alvast nergens meer te verkrijgen in de reguliere handel, op zijn hoogst nog ergens op de bestofte kaart van een gespecialiseerd biercaf�. En het merendeel van het brouwsel is dan nog naar de States gegaan. Maar misschien maken ze weer wel eens een nieuw brouwsel � want het mijne is van 2004 en de 2006 versie is ook al uit. Misschien bij de brouwerij eens informeren, als je in de buurt bent.

De basis is het reguliere Oerbier (�Nat en straf�) van deze bescheiden West-Vlaamse brouwerij, maar deze heeft nog een 18 maanden rust gekregen op eiken Bordeaux-vaten.

Als je het flesje opentrekt komt de geur je al uitdagend tegemoet, bij het uitschenken komt hij helemaal vrij. Stoffig, zurig, maar toch duidelijk anders het zuur in een oude geuze � dit is meer wijnachtig, vineus, zoals ze zeggen.�Neigend naar een Vlaams oud bruin, maar toch ook weer niet. �Wijnliefhebbers: drink dit eens zonder te weten dat het bier en je zit quasi gegarandeerd fout. It�s beer Jim, but not as we know it. Zowel in geur als smaak. Enkel het kleurtje en het schuim zijn weggevers.

Donker Ice-tea kleurtje met ontstuimig, cr�mig schuim dat aan het glas blijft plakken.

Wrang, samentrekkend mondgevoel, aroma van druiven, witte wijn, je kan als het ware bijna kauwen op eiken planken, droog als de de humor van Bart De Wever en daarbij - oh boy - 13% vol% alc !

Bier voor gevorderden. Of wijnliefhebbers.

Ik heb nog 4 flesjes in mijn kelder.

Wie van de bezoekers hier heeft al een saison gedronken? Het is misschien wel de meest ondergewaardeerde, of toch op zijn minst onbekende biersoort van het land. Tot een aantal jaren terug waren er geen tien brouwers meer die hun bier zo noemden.

Intussen kent de stijl zowaar een kleine heropleving en zijn er, vooral van enkele kleine jonge brouwerijen, een aantal merken bijgekomen, maar het is nu ook nog niet zo dat elk café standaard een saison in huis heeft, naast de obligate pils, witbier, amber en eventueel een abdijbier en een kriek.

En dat is jammer, want om je dorst te lessen is dit fantastisch spul.

Saison wordt al zo’n 150 jaar gebrouwen en stamt uit de provincie Henegouwen. Er waren nogal wat boerderijen met een bijhorende brouwerij in die tijd, en het was ook een geschikte combinatie: In de winter was er weinig werk op het land voor de boer en zijn werkgasten, dus die konden zich in de koude maanden dan bezig houden met het hanteren van de roerstok. Als bonus voor zulk een boerderij-brouwerij was er dan natuurlijk bier, dat in de zomer als dorstlesser kon gebruikt worden als de brouwersgasten weer boeren werden.

Brouwen in zomer werd toen niet gedaan. In de zomer was er om te beginnen in deze nog niet geïndustrialiseerde landbouw te veel werk op het land om ook nog te brouwen, maar het zou ook andere problemen met zich mee brengen. Door de hogere temperaturen in de zomer krijgen allerlei micro-organismen een beter klimaat om zich te ontwikkelen en het brouwen en gisten in de open kuipen te verstoren met infecties en rare smaakjes. Pas vanaf 1856, met de uitvinding van een eerste koelmachine krijgt men het kokende brouwsel snel genoeg afgekoeld om ook in de zomer te kunnen brouwen zonder al te veel infecties.

Read the rest of this entry »

De mensen van Bongo vroegen mij een tijdje geleden of ik zin had om één van hun nieuwste belevenisbons uit te testen. Reken maar van yes dus, want ik heb zelf al Bongo’s cadeau gedaan maar er nog nooit eentje gekregen. En het ging over eten!

Een paar dagen later kreeg ik een doosje met de post geleverd.

In het doosje zit een boekje met de bespreken van dertig locaties waar je mag gaan eten. Het concept van de Healthy Lunch is dat je niet alleen het restaurant kiest, maar per restaurant wordt ook vermeld wat je in ruil voor je bon krijgt. Dat is altijd een maaltijd voor twee personen, maar toch telkens anders. Zo krijg je in het ene eethuis een dagsoep met quiche van het huis, een dessert en een half litertje biowijn, terwijl je in een ander met dezelfde bon terecht kan voor een kopje Sencha thee en een Healthy Salad.

Ik ben zelf een redelijk makkelijke eter (maar wel een erg kleine sinds ik een maagverkleining heb gehad), mijn lief is dan weer een extreem moeilijke eter. Al helemaal als het om gezonde voeding gaat. Was dit een bon voor een fastfoodlunch geweest dan hadden we om het even welk restaurant kunnen kiezen, maar als je iemand mee hebt die qua groenten niet meer lust dan tomaat en een occasionele champignon dan is er toch enig speurwerk nodig.

Gelukkig ging het plots heel makkelijk toen we op een avond in Gent moesten zijn en toch iets moesten gaan eten. In Gent doen vier restaurants mee met de healthy lunch-formule, en Twilight op de Korenmarkt lag op onze weg én droeg ook nog eens de voorkeur weg van mijn lief. Bij de beschrijving in ons boekje stond dat we met onze bon recht hadden op een lunch voor twee personen, bestaande uit tomaat mozzarella OF gerookte zalm als voorgerecht, gevolgd door tagliatelle twilight OF een salade twilight als hoofdgerecht.

Ik had gereserveerd en dat was maar goed ook, want op een maandagavond zat de zaak goed vol. We kregen een tafeltje voor twee vlak bij de toog, en werden onmiddelijk bediend door een vriendelijke dame die ons nog eens uitlegde waar we met onze bongo voor konden kiezen. We kozen allebei voor de tomaat mozzarella, ik koos de salade als hoofdgerecht en mijn lief ging voor de tagliatelle zonder de broccoli die op de kaart stond, want het moest ook niet allemaal te gezond, natuurlijk. Dat was geen probleem voor de mevrouw.

De bediening was vlot, het voorgerecht lekker maar zo veel dat we allebei al een beetje vol zaten toen het hoofdgerecht werd opgediend. Dat was een beetje jammer, want ik kreeg één van de allerlekkerste salades die ik al ooit heb gegeten, en dan ook nog eens een gigantische portie.

Ik kan iedereen de salade Twilight aanraden. Er zitten aardappeltjes in, heel kleine spekjes en groenten, en allerhande soorten vers fruit. Het geheel smaakte superlekker, en je komt er zeker niet met honger buiten. Moeilijke eter Youri smulde van zijn tagliatelle zonder broccoli en met heel veel parmezaanse kaas. Als we nog eens in Gent zijn is de kans groot dat ik de andere menu’s in Twilight aan een testje onderwerp, want het was er fijn zitten en de mensen achter de toog waren zeer vriendelijk. Na ons etentje gaven we de ingevulde bongobon af en betaalden we enkel voor onze drank. Simpel als bonjour, en een erg leuk cadeautje voor smulpapen als ondergetekende.

Zeer donkerbruine kleur met een rode schijn. Duizenden minibelletjes parelen omhoog in het glas en houden de crèmekleurige cappucino-achtige schuimkraag stevig staande gedurende lange tijd. Zeer mooie balans tussen zoet en bitter, ongelooflijk complex aroma met zoetige dingen als karamel, rozijnen en bittere zoals mokka, kofie en pure chocolade. Stevig en warm mondgevoel. De nasmaak is wat alcoholisch en bitter en blijft superlang hangen. Dit bier is mijn favoriete dessert. Schuif door die koffie, taart of bavarois, dit is mijn ultieme tafelsluiter. Rochefort 8 is 9,2% straf en dus ineens pousse-café.

In de Trappistenabdij Notre-Dame de Saint-Remy te Rochefort brouwt men enkel bruine bieren. Er is nog een “6” met rode letters en een “10” met blauw beletterde kroonkurk, die naar mijn mening niet kunnen tippen aan deze “8”. De “6” valt wat zwak uit, bij de “10” is springt de alcohol net te veel op de voorgrond. Ieder zijn favoriet natuurlijk.

Normaal gezien enkel hergist in 33cl-flessen, met groene letters op het stopje, maar tegen het einde van het jaar ook in 75cl- en magnumfles (1,5 liter ) te vinden in enkele speciaalzaken, maar zelfs de brouwmeester van Rochefort was daar tot voor kort eigenlijk niet van op de hoogte (!). Volgens de website van de abdij/brouwerij zag deze Trappist het leven in 1955 en werd het de eerste 5 jaar enkel tijdens de eindejaarsperiode gebrouwen.

•  link: http://www.trappistes-rochefort.com

Het idee achter Fox in a box is even simpel als geniaal: keukenbrigadier Philippe Devos verkoopt via zijn website de lekkerste gerechten. Of beter: hij verkoopt dozen met alle ingrediënten om die gerechten mee klaar te maken, zodat je er zelf onmiddellijk mee aan de slag kan.

Het leuke aan fox in a box is dat echt alles in de doos zit. Of, zoals het bij de appeltaartjes for two staat: ‘alles zit in de box, behalve de oven’. Je krijgt exact de portie die je nodig hebt om de maaltijd mee klaar te maken, en dat is super, want zo moet je niet naar de supermarkt waar je een pot van 200 gram truffelcarpaccio moet kopen terwijl je maar vijftien gram nodig hebt, bijvoorbeeld. Alles zit mooi verpakt in kleine potjes en buisjes waarop telkens een klevertje staat met de naam van het ingrediënt en het gerecht waar het bij hoort. Makkelijker kan eigenlijk niet.

Wij mochten een voorgerecht en een hoofdgerecht uittesten, en het hele feest begon al bij het openen van de doos. Klik op lees meer voor een uitgebreide reportage!

Read the rest of this entry »

Sinterklaas is de deur uit, dus we mogen beginnen denken aan Kerst en Nieuwjaar. (isn’t it, Lilith?) “Met de beste wensen van de brouwerij Dupont”, maar dan in het Frans, zo heet 1 van mijn favoriete bieren voor deze periode. Goudblond, ongefilterd bier van hoge gisting met een alcoholpercentage van 9,5%. Hergist op fles. Mooie witte stabiele schuimkraag. Fris citrus-achtige geur, ik vermoed van de gebruikte hop. De smaak is mooi in evenwicht tussen bitter en een tikje zurigs. Vooral de bitterheid blijft lang in de mond hangen. Dit bier heeft een “dryhopping” ondergaan, dit wil zeggen dat men een zak met hopbellen in de lagertank hangt, om een extra hoparoma aan het bier te geven. Bij bvb. Orval is dit ook het geval. Heb ik al gezegd dat de smaak lang in de mond blijft hangen? Verder proef je die 9,5% alcohol amper of niet, ook al is dat een procentje meer dan een Duvel, beste mensen.

“Droog”, dat is nog zoiets dat in me opkomt bij het proeven. Niks zoetigs, de huidige populariteit van de zoete fruitbieren ten spijt. Dit bier is het resultaat van een brouwer die koppig kwaliteit boven snel geldgewin stelt en liever zijn gamma uitbreid met een ambachtelijk gemaakte kaas en brood dan met zoete snoepbiertjes.

Avec les Bons Vœux werd oorspronkelijk enkel als eindejaarsgeschenk voor de beste klanten gebrouwen, maar wegens het succes kan iedereen het nu kopen, en is dit bier hét paradepaardje van de Henegouwse brouwerij Dupont, die naast dit bier nog een aantal klassiekers als Saison Dupont en Moinette brouwt.

Mannen weten waarom? Mijn vriendin lust er anders ook wel ene, en dat komt goed uit, want de 75cl-fles is zowat de standaard voor dit bier. En wat is er in deze donkere dagen lekkerder dan een flesje delen? Schol!

• link: http://www.brasserie-dupont.com met ook een receptenpagina. 
• Opgelet: schaamteloze commerciële (*) boodschap op kokeneten.be : Ontdek dit bier ook van’t vat en nog een 125 andere op 15 en16 december tijdens het Kerstbierfestival in Essen (noorden provincie Antwerpen).
• [edit] Voor de liehebbers met veel dorst: Ook in magnumfles (1.5l) te vinden!

(*)Enfin, commercieel…laten we het houden op een groep enthousiastelingen die willen dat ook Belgen hun weg vinden naar het echt goed Belgisch bier.

De week van de smaak is gestart. En hoe kunnen we dat beter inzetten dan met een aperitiefje? Origineel en heerlijk als cocktail of bij het dessert: Roomer. Roomer is een drankje op basis van vlierbloesems. De kleine en fijne bloempjes zweven vrolijk rond in het typische flesje. Dit drankje wordt gemaakt door twee broers uit Gent. Maar ik heb het leren kennen in Frankrijk . Heel toevallig toen we een weekje logeerden bij Peter en Annick van Les 4 Saisons .  Buiten daar is het enkel nog maar voornamelijk te verkrijgen in de omgeving van Gent. Gewoon te serveren met twee blokjes ijs, of een bolletje sorbet. En met de feestdagen in het vooruitzicht, ideaal als origineel geschenk!
www.roomer.be (ook extra recepten)

Mijn eerste stukje op kokeneten. En ik begin direct al met iets anders dan een recept.  

Girasole articocco. Ook wel “Topinamboer” of “Jeruzalem artisjok” genoemd. Schitterende namen voor knobbelige knollen. Ik heb het over de aardpeer!

 Ze zijn niet zo courant te vinden, en ik heb ze ook meegekregen van iemand die ze zelf heeft gekweekt. Ze zijn eigenlijk familie van de zonnebloem, en hebben lange stengels, en kleine gele bloemen die zich naar de zon keren. Van smaak zijn ze te vergelijken met raapjes. Of je het dus lekker vind of niet is een kwestie van persoonlijke smaak. Je kan ze net zo bereiden als aardappels, of pastinaak. (ook een beetje een vergeten groente) Gezien ze heel knobbelig zijn, is het heel moeilijk om ze rauw te schillen. Het beste boen je ze goed schoon en kook je ze ongeschild. De schil laat dan makkelijk los. Probeer bijvoorbeeld eens een rösti van aardperen en aardappelen.

Foto volgt!

Informatie: “Alles over Groente en groentegerechten”, Christine Ingramm, Veltman Uitgevers

De Amerikaanse president zou het maar niks vinden, een bier van 12% met zijn naam. Of hij er van weet is wat anders, want in de US of A wordt het verkocht als Scaldis. Niet om de president niet voor het hoofd te stoten, maar op bevel van Anheuser-Busch, (Let op het ‘c’-tje verschil) de grootste brouwgigant ginder, die onder meer Budweiser (Bud) brouwt. De grote stoute Amerikaanse brouwer heeft trouwens de Henegouwse brouwer Dubuisson nog een paar processen aan zijn been gelapt, waardoor in een groot aantal Europese landen de Bush ook Scaldis zal moeten gaan heten.

Het bier werd in 1933 door Alfred Dubuisson gecreëerd als antwoord op de Engelse ales die hier toen populair waren. De naam ‘Bush Beer’ is trouwens niets meer dan de Engelse vertaling van “Bière Dubuisson”- Struikenbier dus.

Een Bush doet me telkens terugdenken aan mijn studententijd in Brussel. In het laatste jaar durfden we zo al wel eens een als saai voorziene les ’skippen’, en belandden we in café ‘t Hoekske, op de hoek van de Brusselse Paleizenstraat. En ze hadden daar Bush Beer, legendarisch want toen zowaar het strafste bier van België, en dat moest al eens geproefd worden. We hebben nog nooit zoveel lol gehad tijdens de les filosofie als tijdens de les die op onze Bush-ervaring volgde. Als het zijn van het zijn het zijn zelf al niet meer is, zou je voor minder in de lach schieten na een Bush.

Amber, helder bier van hoge gisting, met fijn wit schuim, niet hergist op fles. Die 12% alcohol, die proef je ! Een verwarmend aroma vult gelijk heel de mond bij de eerste slok. Bij het doorslikken wringt het zich zelfs achterlangs naar je neus. Goed tegen de valling, quoi? Zoet en bitter blijven lang op de tong hangen. Alcohol overheerst, maar vindt toch genoeg tegenwind om alleen maar dat te zijn.  Perfecte afsluiter van de avond. Pousse-café zeg maar.

• Er is ook een Blonde van 10,5%, een minder zware Bush 7% - “Bush-sept” ofte “Bushette”, kleine Bush dus en rond de kerstdagen een Bush Noël met iets meer karamelmout en dry-hopping.
• Voor degenen die het nog iets straffer willen is er sinds een aantal jaren Bush Prestige met een alcoholgehalte van maar liefst 13%, gerijpt op vaten in Amerikaans eiken, en bijna te vergelijken met een cognac.
• Het Amerikaanse Anheuser-Bush is na Inbev de grootste brouwer te wereld en brouwt zo’n 152.000.000 hectoliter bier. Brouwerij Dubuisson produceert per jaar 18.000 hectoliter bier, waarvan 3600l voor export. Laten we het er op houden dat de Amerikanen muggenzifters zijn en zich een betere advocaat en een lange procedure kunnen veroorloven.
• Brouwerij Dubuisson in het Henegouwse Pipaix-Leuze is de oudste nog bestaande Waalse familiebrouwerij. Ze werd gesticht in 1769.
• Om aan 12% vol. alc. te geraken wordt een speciale giststam gebruikt. De meeste biergisten leggen het loodje eer ze daar geraken.
• De brouwerij Dubuisson is tevens eigenaar van twee huisbrouwerijen genaamd “Le Brasse Temps”. Eentje in Louvain La-Neuve en eentje Bergen (Mons)
• link: http://www.br-dubuisson.com

Het bruine bier van Westmalle is vaak mijn “redding” op bezoek bij vrienden of familie. Een gewoon pintje drink ik zelden, en dan zeker niet de brouwsels van ‘s werelds grootste brouwer die je dan gewoonlijk voorgeschoteld krijgt, want dan drink ik liever een water. Al was het maar uit principe.

“Maar we hebben ook Trappist”, zeggen de mensen die me wat kennen dan. “Trappist”, dat is hier in de streek zowat synoniem voor de dubbel van Westmalle. “Trappist” dat heeft schoonma in huis om bij ’t stoofvlees te doen. Of voor als er eens een oude nonkel onverwacht binnenspringt. Of mémé. Of ik dus.

Vergis je dus niet. Trappist is niet alleen voor ouw peekes, Trappist is hip, smaakvol, en past in de zoektocht naar kwaliteit en gezelligheid van deze tijd. Zeg dat ik het gezegd heb. En het is nog “retro” ook – back to basics. Hipper kan bijna niet.

Toeval of niet: De paters van Westmalle pakken na de Tripel nu ook uit met een grote fles van  75cl voor hun Dubbel. Om met twee of drie personen thuis van te genieten.

Het bier
Donkerbruin, met een rode schijn, crèmebruin schuim, dat een laagje kant op je glas etst.  Eerste indruk is zoetig, maar zeker niet plakkerig zoet. Tweede impressie is die van een beetje een opkomende bitterheid tussen al dat zoete, zelfs een klein zuurtje kon ik ontwaren als het bier wat opwarmt in de mond. Een rijk aroma van oa. mout, rozijnen en bruine suiker. Net als de vatenversie volgens mij iets zoeter dan het bier uit de 33cl-fles. 7% vol. alcohol. Natuurlijk iets straffer dan een pintje, maar nog best te doen. Je kan er een aantal van drinken voor je op je kop staat. Sla liever een rondje over en geniet. Laat die pilsdrinkers maar kappen.

Ingrediënten: water, mout, hop, gist en suiker. Bier van hoge gisting met hergisting op fles.
Het is naast de Chimay Tripel de enige Trappist die ook van’t vat te verkrijgen is, in een 300 geselecteerde cafés. Zoals gezegd van’t vat ook iets zoeter dan van de 33cl-fles.

• Kom niet af met Trappist (sic!) van Leffe of Grimbergen. U pleegt heiligschennis.
• Het toevoegen van een scheut grenadine vind ik eveneens heiligschennis. Probeer te minderen en weet het bier ten volle te appreciëren. Het is zeker zoet genoeg.
• Receptje? Er zijn boeken en websites volgeschreven over koken met dit bier. Aan de chefs op kokeneten.be om er een eigen versie van te maken.
• Cocktail? Vraag in een café om een half flesje Tripel te mengen met een halve Dubbel van’t vat. De zoetheid van de Dubbel wordt perfect gecombineerd met droogheid van de Tripel. Het café tegenover de abdij schenkt dit als “half-om-half”.  Je moet wel met twee zijn om het flesje Tripel te kunnen delen.
• Link: http://www.trappistwestmalle.be
• Vragen? De comments staan open.