Kokeneten

Lekkere gnocchi zijn niet te versmaden.  Helaas krijg je (zelfs op Italiaanse restaurants) heel vaak rubberen gevalletjes of smakeloze blubbertjes.  Genoeg onvrede om het zelf eens te proberen. 

Mijn experimenten vielen in goede aarde bij m`n vriend, het opper-proefkonijn en na zeven jaar Italie ook ervaringsdeskundige.  Bovendien is het maken van gnocchi helemaal niet zo bewerkelijk als ik dacht.
Wederom is het Jamie O. die me het lichtend (gnocchi-)pad toonde.

Voor zes personen (voorgerechtje)

• 6 middelgrote aardappelen
• olijfolie
• halve geraspte nootmuskaat, zout en peper
• 1 groot ei
• bloem (1 a 2 handen zegt Jamie, ik had er meer nodig)
• semolina (zegt Jamie), met maisbloem gaat het ook (zegt sabieniewienie)

Verwarm de oven op 220 graden, wrijf je aardappelen in met olie en prik er rondomom gaatjes in met een vork. De aardappelen mogen nu een uur poffen in de oven.  Als ze klaar zijn, dan heb je vanbinnen smeuige zachte aardappel en een krokante buitenkant.

Snij de aardappelen doormidden als ze iets zijn afgekoeld. Hol ze uit en prak de aardappelen zodat je een pureetje hebt. 

Voeg er een eetlepel zout en de halve nootmuscaat aan toe samen met de zwarte peper.  Na wat roeren kan het eitje er door.
Daarna moet je geleidelijk bloem toevoegen tot je een samenhangend mengsel krijgt, het moet meer op een deegje lijken dan op aardappelpuree.

Daarna moet je het deeg in drie stukken verdelen.  Je bestuift een werkblad met bloem en draait van elk stukje deeg een lange worst. 

Deze deegworst snij je in stukjes van zo`n 2.5 centimeter.  Leg ze op een bedje van semolina op een plaat en zet ze nog een half uurtje weg in de koelkast.  Laat de gnocchi een aantal minuten garen in gezouten kokend water, als ze boven komen drijven zijn ze klaar.  Lekker met een simpel tomatensausje of een saus zoals deze of deze of deze)

(*) Volgens het recept kan het deeg ook te droog worden en dan moet je er wat water bij doen. Is het te nat dan doe je er bloem bij.  De ultieme-gnocchi-truuk is er eentje in kokend water gooien. Valt ie uit elkaar dan moet er meer bloem bij.

Uit de Elle-eten geplukt en met liefde klaargemaakt voor de schoonfamilie.  Ja-aa, ik ben een strebertje als ik begin!  (Bovendien lijk ik geduchte concurrentie te krijgen van  schoonbroer & -zusje Jelke en Stefien ;-))

voor het deeg

• 400 gram bloem
• mespunt zout
• 60 gram amandelen, fijngemalen
• 200 gram boter, in blokjes
• 3 eierdooiers
• 150 gram fijne suiker

voor de vulling

• 4 eieren
• 300 gram suiker
• 50 gram ongezouten boter
• sap en rasp van twee grote citroenen

voor de bovenkant

• 2 citroenen, in flinterdunne (!!) gesneden (mijn plakjes waren te dik uitgevallen)
• 300 g suiker

Zeef bloem en zout in mengkom, doe er de gemalen amandelen, suiker, boter en eidooiers bij en meng snel met de handen tot de je een deegbal krijgt. Doe deze bal in plastikfolie en laat een uur rusten in de koelkast.

Verwarm de oven voor op 200 graden en druk de deegbal in de vorm. Bak blind voor zo`n tien minuten.  Haal de bodem uit de oven en verminder tot 180 graden.

Doe de eieren voor de vulling samen met de suiker in een kom en klop schuimig.  Smelt de boter en voeg die bij het mengsel.  Voeg er het citroensap en de rasp bij en roer.  Giet dit mengsel op de bodem en bak de taart in 20 minuten gaar.  (Ik heb het aantal minuten in de oven moeten aanpassen omdat ik de oven van mn schoonouders niet kende, hou je taartje dus goed in het oog, als de vulling stevig geworden is, dan moet de taart uit de oven).

Voor de topping; breng 300ml water aan de kook.  Kook er op een laag vuurtje de flinterdunne citroenplakjes in voor zo`n 5 min. Schep uit de pan en voeg er de suiker aan toe.  Verhit tot de suiker is opgelost en leg de citroenplakjes terug in de pan voor een tiental minuten (tot de plakjes transparant zijn).  Laat de schijfjes uitlekken en bekleed er de taart mee.

Ik heb de taart daarna nog een beetje terug in de oven gezet omdat ik graag een bruinig laagje wilde.

Hoi allemaal,

Dit receptje heb ik van de site allrecipes.com geplukt en naar eigen inzicht gemaakt. Ik had zowel de variant in cups als in gewichten afgedrukt, maar ik heb de cups gebruikt. Ik was eerst een beetje sceptisch over het gebruik ervan, maar ik heb ze in juni in NY gekocht dus wilde ze toch eens proberen. Ik kon in NY voor mijn kookboekenverzameling The Dean and Deluca Cookbook niet laten liggen (wie kent nog de serie Felicity, over een meisje dat in NY studeerde en een bijbaantje bij deze deli had?) , en toen ik ook nog zwichtte voor het Soprano Family Cookbook moesten er cups komen. Dus op zoek, en in de schitterende kookwinkel Williams and Sonoma (www.williams-sonoma.com) vond ik ze in mijn favoriete kleur, natuurlijk rood. Een setje cups ben ik ook al bij de Ikea tegengekomen. (voor de Soprano kenners onder ons: Carmela kreeg in een van de laatste afleveringen van seizoen 6 een espressomachine van Paulie cadeau van de firma Williams en Sonoma).
Als Nederlander wonend in België, grijp ik soms graag terug tot de oer-Hollandse pindakaas, maar ik ben al Belgen tegengekomen die er ook van houden. Het blijft toch een van de levensvragen met pindakaas: you love it or you hate it.

Bon, deze trielala trivia terzijde, over tot het recept. 1 Cup komt overeen met ongeveer 250 ml volume eenheid.
We hebben nodig voor 12 muffins:
1 cup bruine suiker
¼ cup boter (ik vind de olijfolie boter van Bertolli voor de zoete keuken erg lekker)
½ cup pindakaas
¾ cup melk
1 zakje vanillesuiker
1 ¼ cup zelfrijzend bakmeel
Snufje zout.

Verwarm de over voor op 180 graden. In mijn muffinvorm gebruik ik graag papiertjes dus die kunnen er al in. In een grote kom mix je de bruine suiker, boter en pindakaas tot een licht en romig geheel. Klop het ei en het zout erdoor en mix vervolgens de bloem en de melk om en om in delen erdoor. Verdeel het beslag over de vormpjes en zet de vorm 30 minuten in de oven. Mijn oven is een hetelucht met een draairing. Deze kan met de vorm erin niet draaien dus die haal ik eruit maar ik draai dan wel de bakvorm halverwege het bakken even om. Laat de muffins afkoelen op een rooster.
Ik wilde chocolade glazuur uit een zakje eens proberen dus dat heb ik erover gedaan, maar zonder glazuur zullen ze zeker even lekker zijn.

Net alsof het mijn missie is om de Amerikaanse voedingscultuur wat te gaan verdedigen en hun af te helpen van het slechte imago dat ze met zich meedragen, want na het succesnummer van het Banana bread, weet ik nu al dat deze een goeie potentiele opvolger zou kunnen wezen, de Wortel cake dus. Het recept heb ik van een Amerikaanse vriendin, een prima keukenprinses trouwens en zij printe het uit voor mij van de Cook’s illustrated website.

Eerlijk, het was mijn eerste keer en ik was best net als toen bij die bananen wat zenuwachtig, de consistentie van het deeg bij het in de bakvormen gieten maakte me plots erg onzeker maar het resultaat draaide uiteindelijk ongelooflijk goed uit, kokenetenwaardig dus. Hier gaan we.

In dit recept is enkel wortel gebruikt, maar wie wil mag er ook nog pecannoten of rozijnen ondermengen.

Benodigdheden:

• 2 en 1/2 cups (320 gr) gewone bloem
• 1 en 1/4 teaspoon (koffielepel) bakpoeder
• 1 teaspoon (koffielepel) baking soda (=bicarbonaat)
• 1 en 1/4 teaspoon (koffielepel) gemalen kaneel
• 1/2 teaspoon (koffielepel) gemalen nootmuskaat
• 1/8 teaspoon (koffielepel) gemalen kruidnagel
• 1/2 teaspoon (koffielepel) zout
• +/- 450 gr geraspte wortelen (is 6 tot 7 stuks)
• 1 en 1/2 cups (225 gr) witte suiker
• 1/2 cup (85 gr) bruine suiker
• 4 grote eieren
• 1 en 1/2 cup (375 ml) plantaardige olie (zoals zonnebloemolie)

Bereiding:

De oven voorverwarmen op 180 graden Celsius. Twee cakevormen invetten en bekleden met perkamentpapier, dit vergemakkelijkt het uithalen van de gebakken cake.

Meng samen: de bloem, bakpoeder, bicarbonaat, kaneel, nootmuskaat, kruidnagel en zout in een mengkom.

Je raspt de wortelen en zet even opzij.

Meng de witte suiker, bruine suiker en eieren tot een smeuig mengsel, voeg dan de olie toe terwijl je verder roert, dit tot een zeer licht mengsel kloppen. Voeg het bloemmengsel erbij en ook de geraspte wortelen en weer alles zeer goed vermengen tot een mooi glad deeg.

Verdeel dit beslag over de twee bakblikken en zet ze in het midden van de voorverwarmde oven. Baktijd varieert naargelang de constistentie van het beslag, begin met 35 min en controleer dan met een prikker, als er nog deeg blijft aankleven dan doe je er nog eens 5 min. tot 10 min. bij. Mijn baksels hadden 45 minuten nodig.

Laat voldoende lang afkoelen eer je ze uit de bakvorm haalt, het gebak krijgt zijn stevigheid pas goed na volledig afkoelen. Ik liet ze dus een uurtje in de bakvorm zitten en haalde ze er dan pas uit met de overhangende slippen van het bakpapier. Net zoals vlaai is de cake op zijn best de dag nadien, maar wij konden toch niet wachten en na drie uurtjes smaakte hij ook al fantastisch! Proberen maar dus.

TIP: Vandaag las ik nog dat een kleine variatie in het afwegen van de ingredienten best mag, dat maakt juist de beste koks. SUCCES!

Ik woon in het Zuiden van Californie en hoe langer ik hier ben hoe meer ik gewoon geraak aan alle mogelijke exotische smaken maar hoe beter ik ook de Belgische keuken kan apprecieren. Nu heb ik gelukkig genoeg kookbagage van thuis uit meegekregen en met mijn kook- en bakboeken van de boerenbond zijn mijn traditioneel vlaamse gerechten best te pruimen.

Een van mijn buren, een Amerikaans-Duits-Pools gezin verhuizen binnenkort naar Nederland en daardoor kregen ze van een Amerikaans ex-Nederland bewoners gezin (kun je nog volgen?)  een hele vracht nederlandstalige kinderboeken, kwestie van de kindjes al wat nederlands te leren. Mijn kinderen mochten er ook eens in neuzen, mama keek mee en weet je wat er ook tussen zat? Een kookboek! “De Belgische keuken”! Daar wou ik wel eens graag in lezen en dus nam ik het mee naar huis.

Heb hen ondertussen vriendelijk gevraagd of ik het mag houden, authentieker heb ik deze typisch Belgische recepten nog niet eerder in boekvorm gevonden en vooral doet het me terugdenken aan al die gewone maar buitengewoon lekkere maaltijden bij ons thuis … maar als ik zoek op het internet is het amper terug te vinden, toch in 1995 uitgegeven bij de Standaard uitgeverij, Antwerpen (ISBN 9789080321694) maar uitverkocht.

Het lees- kookboek is mooi uitgegeven met fotos van Tony Le Duc en alle klassieke recepten staan erin zoals onze moeders en grootmoeders ze zo lekker konden klaarmaken, ‘met’ een beetje geschiedenis zowel van de ingredienten als van het gerecht, geschreven in een leuke en vlotte stijl.

De schrijvers zijn natuurlijk niemand anders dan Dirk De Prins en Nest Mertens met een inleiding van Pierre Wynants van het restaurant Comme chez Soi. Toch wel de moeite om ernaar op zoek te gaan op de tweedehandsmarkt. Frieten bakken, puree maken, kroketten, hutsepot, frikadellen met noordkrieken, potjesvlees, gestoofd konijn met trappist, rode kool op z’n Vlaams, gestoofd witloof en vlaai zijn maar enkele voorbeelden uit het receptenregister.

En ja hoor, weer een recept uit de kokeneten-mailbox, waarvoor dank!
Deze keer ingestuurd door Ingrid Van Hoek. En ik quote:

Dit is een receptje voor de categorie: veel zwier met weinig gemier.
Receptjes voor weinig tijd, met weinig ingredienten maar die je toch met
een gerust hart je schoonmoeder kan voorschotelen.

Dit recept vond ik in het boekje La Place van de restaurants van V&D,
een grootwarenhuis in Nederland. Recent las ik ergens dat in Italie
aardbeien bijna altijd met balsamico azijn worden gegeten.

Voor 2 personen heb je nodig:

een klein doosje aardbeien (ongeveer 250-300 gram)
2-3 eetlepels suiker
balsamico azijn
handje pistachenootjes (volgens het recept ongezouten maar ik heb
gezouten gebruikt, ging prima)
vanille roomijs

Bereidingswijze:

De aardbeien bereidt je best al voor, hoe langer die staan te trekken
hoe lekkerder. Verwijder de kroontjes en was ze onder de kraan waarna je
ze goed afgiet. Snij grote aarbeiden over de helft. Bestrooi de
aardbeien met de suiker en schep ze om met een lepel tot ze allemaal
bedekt zijn met de suiker. Besprenkel de aardbeien met de balsamico
azijn tot er een bodempje in de schaal staat (zal ongeveer 2-3 eetlepels
zijn) en schep voorzichtig om. Zet dit in de koelkast tot gebruik. Ik
heb het eens voor anderhalve dag later gemaakt en dat gaat goed. Het is
ook goed ze tussendoor nog eens om te scheppen.

Pel de pistachenootjes en rooster ze kort, ongeveer 1 minuut omscheppend
in een droge koekenpan. Laat ze afkoelen op een snijplank en hak ze
fijn. Dit gaat ook goed door ze in een plastic zakje te steken en er met
een hamer op te kloppen. Ook de gehakte nootjes kun je net als de
aarbeiden een dagje bewaren.

Voor de uiteindelijke bereiding doe je 2-3 bolletjes ijs in een
schaaltje en verdeel de aardbeien erover samen met de vloeistof. De
aardbeien hebben vocht losgelaten en dat is vermengd met de azijn en de
suiker, erg lekker! Tot slot strooi je er de pistachnootjes over en
klaar is Klara!

De Amerikaanse president zou het maar niks vinden, een bier van 12% met zijn naam. Of hij er van weet is wat anders, want in de US of A wordt het verkocht als Scaldis. Niet om de president niet voor het hoofd te stoten, maar op bevel van Anheuser-Busch, (Let op het ‘c’-tje verschil) de grootste brouwgigant ginder, die onder meer Budweiser (Bud) brouwt. De grote stoute Amerikaanse brouwer heeft trouwens de Henegouwse brouwer Dubuisson nog een paar processen aan zijn been gelapt, waardoor in een groot aantal Europese landen de Bush ook Scaldis zal moeten gaan heten.

Het bier werd in 1933 door Alfred Dubuisson gecreëerd als antwoord op de Engelse ales die hier toen populair waren. De naam ‘Bush Beer’ is trouwens niets meer dan de Engelse vertaling van “Bière Dubuisson”- Struikenbier dus.

Een Bush doet me telkens terugdenken aan mijn studententijd in Brussel. In het laatste jaar durfden we zo al wel eens een als saai voorziene les ’skippen’, en belandden we in café ‘t Hoekske, op de hoek van de Brusselse Paleizenstraat. En ze hadden daar Bush Beer, legendarisch want toen zowaar het strafste bier van België, en dat moest al eens geproefd worden. We hebben nog nooit zoveel lol gehad tijdens de les filosofie als tijdens de les die op onze Bush-ervaring volgde. Als het zijn van het zijn het zijn zelf al niet meer is, zou je voor minder in de lach schieten na een Bush.

Amber, helder bier van hoge gisting, met fijn wit schuim, niet hergist op fles. Die 12% alcohol, die proef je ! Een verwarmend aroma vult gelijk heel de mond bij de eerste slok. Bij het doorslikken wringt het zich zelfs achterlangs naar je neus. Goed tegen de valling, quoi? Zoet en bitter blijven lang op de tong hangen. Alcohol overheerst, maar vindt toch genoeg tegenwind om alleen maar dat te zijn.  Perfecte afsluiter van de avond. Pousse-café zeg maar.

• Er is ook een Blonde van 10,5%, een minder zware Bush 7% - “Bush-sept” ofte “Bushette”, kleine Bush dus en rond de kerstdagen een Bush Noël met iets meer karamelmout en dry-hopping.
• Voor degenen die het nog iets straffer willen is er sinds een aantal jaren Bush Prestige met een alcoholgehalte van maar liefst 13%, gerijpt op vaten in Amerikaans eiken, en bijna te vergelijken met een cognac.
• Het Amerikaanse Anheuser-Bush is na Inbev de grootste brouwer te wereld en brouwt zo’n 152.000.000 hectoliter bier. Brouwerij Dubuisson produceert per jaar 18.000 hectoliter bier, waarvan 3600l voor export. Laten we het er op houden dat de Amerikanen muggenzifters zijn en zich een betere advocaat en een lange procedure kunnen veroorloven.
• Brouwerij Dubuisson in het Henegouwse Pipaix-Leuze is de oudste nog bestaande Waalse familiebrouwerij. Ze werd gesticht in 1769.
• Om aan 12% vol. alc. te geraken wordt een speciale giststam gebruikt. De meeste biergisten leggen het loodje eer ze daar geraken.
• De brouwerij Dubuisson is tevens eigenaar van twee huisbrouwerijen genaamd “Le Brasse Temps”. Eentje in Louvain La-Neuve en eentje Bergen (Mons)
• link: http://www.br-dubuisson.com

Oftewel: kalfsvlees met prosciutto en salie

Het is een gerechtje afkomstig uit mijn geweldige kookboek “de keuken van Italië”, waar ik de laatste tijd lichtjes in de ban van ben… Eenvoudig, lekker, meer moet dat niet zijn!

Benodigdheden:

- 4 kalfsoestertjes
- 2 eetlepels citroensap
- zout en peper
- 1 eetlepel verse salieblaadjes, fijngesneden
- 4 plakken prosciutto
- 3 eetlepels droge witte wijn
- boter

Bereiding:

In het boek staat omschreven dat je de kalfsoesters à la Martha Stewart moet “platkloppen” tussen twee velletjes huishoudfolie… Ik heb dit niet gedaan, aangezien ze al meer dan dun genoeg waren. Leg ze vervolgens op een bord en bedruppel met citroensap. Zet ze een halfuurtje apart en bestrijk ze af en toe met het citroensap.

Dep ze nadien droog met keukenpapier, breng op smaak met zout en peper en bestrijk/bestrooi ze met de helft van de salie. Leg op iedere kalfsoester een plak prosciutto en steek vast met een prikkertje (aka ne goeie oude tandenstoker). Tip: steek het prikkertje er horizontaal door, dat bakt heel wat makkelijker.

Smelt de boter, voeg de rest van de salie toe en bak deze onder voortdurend roeren op een laag vuur. Leg het vlees erbij en bak (op hoger vuur) aan iedere kant enkele minuten tot ze goudbruin zijn. Voeg dan de wijn toe en laat nog 2 minuten bakken. Schenk voor het serveren het overblijvende braadvocht nog over de stukken vlees en dien onmiddellijk op…

Wij aten dit met zelfgemaakte appelmoes en kroketjes. Jum!

Dit is er eentje uit de mailbox. Stefien en Jelke stuurden mij het recept door voor een cheesecake die er enorm lekker uitziet, met de vraag of dit voldeed aan de standaarden van kokeneten. Kokeneten zegt: ‘reken maar van yes!’

Benodigdheden:

Bodem:
• 110 g bisquits
• 50 g boter

Laag één:
• 300 g zachte roomkaas (bijv.: Philadelphia)
• 2 grote eieren
• 100 g poedersuiker
• 1 theelepel vanille-essence

Laag twee:
• 2 dl zure room
• 2,5 dl Griekse yoghurt
• 2,5 eetlepel poedersuiker
• 1 theelepel vanille-essence

Bovenste laag:
• 50 g suiker
• 250 g bosbessen
• 2 blaadjes gelatine (of een ander bindmiddel).

Voorbereiding:
• Oven voorverwarmen op 190 ° C
• Springvorm van rond 20 cm
Bereidingswijze:

Bodem
Verkruimel de biscuits. Smelt de boter in een steelpan. De boter iets laten afkoelen en de biscuitkruimels erdoor roeren. Het mengsel in de springvorm doen.

Laag één
Klop de zachte kaas, eieren, suiker en vanille-essence in een kom. Verdeel het mengsel gelijkmatig over de bodem en strijk het glad. Zet de springvorm in de oven en bak 20 minuten (tot het goedje net gestold is). Laat de eerste laag 20 minuten buiten de over uitharden.

Laag twee
Meng de zure room, yoghurt, suiker en vanille-essence in een kom. Schep het mengsel gelijkmatig over de eerste laag. Zet de taart weer 10 minuten in de oven en laat hem daarna afkoelen.

Bovenste laag
Verhit de suiker en de bosbessen met 2 eetlepels water zachtjes in een steelpan tot de suiker is opgelost. Voeg de blaadjes gelatine toe en roer het geheel door totdat de gelatine is opgelost. Laat het geheel iets afkoelen en strijk het over de taart. Zet hem vervolgens minstens 6 uur of een nacht in de koelkast.

Variatietip:
De bosbessen zijn goed te vervangen door frambozen, maar waarschijnlijk ook door elke andere vrucht.

Uit het kookboekje ‘Iedereen Chef!’, and I quote: ‘Dit gerecht betekent letterlijk tonijn van konijn. Het dankt zijn naam aan de monniken uit het Italianse Avigliana. Ze gooiden tamme konijnen in het meer, haalden de dieren met netten weer op en doopten ze om tot vissen. De monniken dachten dat ze het vlees dan in de vastentijd mochten eten.’

En alleen al door dit achtergrondverhaaltje wilde ik het gerecht proberen. Anyways, het is geweldig lekker!

voor het gerecht:

• 1,3 kg konijn (ik had voor twee personen ongeveer drie konijnenbillen)
• 6 kruidnagels
• 1 selderstengel, fijngehakt
• 1 wortel, fijngehakt
• 1 u, fijngehakt
• zeezout
• 1/2 kop fijngehakte platte peterselie
• 1 kop fijngehakte basilicum
• knapperig brood om bij te serveren

voor de marinade:

• 1 takje rozemarijn (de blaadjes)
• 1/4 kop fijngehakte platte peterselie
• 1 theelepel kappertjes, uitgelekt
• 1 kleine Spaanse ui in zeer fijne ringen gesneden
• 2 teentjes knoflook, fijngehakt
• 1/2 fijngehakte basilicum
• zeezout en zwarte peper
• 1/2 kop citroensap
• olijfolie, extra vergine

to do:

Doe het konijn, de kruidnagels, de groenten en drie theelepels zout in een grote pan met water en breng langzaam aan de kook. Laat het geheel 1 uur lang sudderen op een laag vuurtje. Neem de pot van het vuur en laat het konijn afkoelen in de bouillon.

Laat het konijn uitlekken. Verwijder de bouillon. Haal het vlees in stukken van het bot.

Meng voor de marinade de rozemarijn, de gehakte peterselie, de kappertjes, de ui, de knoflook en de versnipperde basilicumblaadjes. Voeg het konijnenvleels toe. Breng het geheel op smaak met zeezout en versgemalen zwarte peper. Meng goed.

Meng het citroensap met 1/2 kop olijfolie. Giet daarna het mengsel over het konijnenvlees. Voeg eventueel meer olijfolie toe. Laat het vlees afgedekt een nacht in de koelkast staan.

Haal het vlees uit de koelkast en laat 30 minuten op kamertemperatuur staan alvorens te serveren.

Serveer met het brood.