Kokeneten

Een eerste blogpost, en om te beginnen iets doodsimpel: salade van tante Griet. Mijn tante Griet is dus de bron, maar van wie zij het heeft: geen idee.

Benodigdheden:
-een krop ijsbergsla, gewassen en gezwierd
-feta
-komkommer
-lente-uitjes
-verse bieslook
-verse peterselie
-een handvol pijnboompitten

Bereidingswijze:
-feta in blokjes snijden
-komkommer in staafjes van zo’n 3 cm snijden (als je zin/tijd hebt, kan je er ook de pitjes uitlepelen)
-lente-uitjes in ringen snijden
-bieslook en peterselie fijnhakken
-pijnboompitten lichtjes roosteren in een tefalpan

Alles in een slakom mengen en je hebt een eenvoudige variante op gewone sla, met nauwelijks wat meer moeite. Dressing of iets dergelijks toevoegen naar smaak… Ik vind ‘t wel lekker met een vleugje balsamico over.

Af en toe kom je wel eens een recept tegen waar je ‘een weinig’ of ‘enkele druppels’ citroensap moet toevoegen. Je kan in de supermarkt uiteraard wel zo’n flesje citroenextract kopen, maar uiteraard ga je voor het echte sap.

Maar welke citroenpers gebruik je dan? Het ganse electrische aparaat voor 1 citroen uit te persen? Nee, want er bestaan nog altijd heel wat kleine persen waarvoor je weinig meer dan een stevige hand nodig hebt.

Ik gebruik een eenvoudig handmodel als citruspers. Nu ja, ik heb er eigenlijk wel meerdere liggen. Sommige waren geschenken, andere vond ik dan in één of andere speciaalzaak en leken me toen wel handig, en er zit zelfs één designding bij. Moet ik nog vertellen dat ik iets heb met citruspersen?

Dit is mijn favoriet. Hij staat stabiel op het werkblad, heeft vrij grove tanden op de persrondel, en bevat een goeie zeef, die zowel pitten als overtollig vruchtvlees tegen houdt.

Dit is een eenvoudiger model. Heel handig, en het ligt ook goed in de hand. Ideaal voor citroenen, maar minder gepast voor sinaasappels. Bovendien verkleurt het hout nogal vrij snel. Er bestaat evenwel een plastic versie van.

Nigella Lawson heeft in haar collectie dit toestelletje. Ook heel handig, en het bestaat zowel in een plastic als in een keramische uitvoering. Nadeel vind ik de nogal ‘platte’ tanden op de persrondel. Doordaar is het minder evident om snel veel sap te persen. Het lijkt wel alsof je je citrusvrucht ‘uitwrijft’.

Dit vind ik een minder handig model. Het staat niet zo stabiel op tafel (lees: het valt nogal gemakkelijk om, waardoor je je sap van het werkblad mag aflebberen). Bovendien is de perspunt niet zo heel sterk. De zeef is ook niet zo om over naar huis te schrijven…

Ook één van mijn favorieten. Heel mooi en handig. Wel nogal groot en dus moet het meestal op het werkblad blijven staan. Bovendien bestaan er al heel wat versies van, waardoor het soms zoeken is naar een goed en stevig model.
Een compacter model is dit model.

Leuk, maar niet bedoeld voor grote hoeveelheden sap. Eerder bedoeld om iets op smaak te brengen met een weinig citroensap. Bovendien kan je je citroen niet volledig uitpersen.

En tot slot: hét designmodel. Van de hand van Philippe Starck, en geproduceerd door Alessi. Meer dan 17 jaar na datum is dit nog altijd het symbool van design in de citruspersindustrie. In 2000 werden er 10 000 gemaakt in bladgoud en genummerd, ter ere van zijn tiende verjaardag.
De Juicy Salif. De pers der persers. Al moet ik toegeven dat hij er bij mij meer staat als decoratie dan als pers.

Deze hamburgers aten we meermaals op onze tocht down under.

 Nodig voor 1 hamburger:

• 1 lamsburger
• 1hamburgerbroodje
• paar blaadjes sla
• 2 schijfjes tomaat (Roma-tomaten vind ik persoonlijk het lekkerst)
• 1/2 rode ui in ringen
• 1 sneetje cheddar
• enkele schijfjes rode biet (voor mij de kers op de taart en het neusje van de zalm tegelijkertijd )
• BBQ-saus (dit heb ik na lang zoeken gevonden in een groothandel voor de horeca)

Bereidingswijze:

Simpeler kan het niet: bak de hamburger en stapel alles vervolgens in volgorde naar keuze tussen het broodje. Et voila!

Dit is een gerecht van Piet Huyzentruyt als ik mij niet vergis, en het maakt sense want er worden kruiden van meneer Piet in gebruikt. In elk geval: pasta pomodori (de naam die wij er voor hebben uitgevonden) is ondertussen al tientallen keren de revu gepasseerd bij ons thuis, en het is vooral de combinatie warm-koud die het zo lekker maakt.

Ingrediënten: (voor 4 à 5 personen)

• twee à drie bollen buffelmozzarella
• farfalle ofte strikjespasta voor 4 à 5 personen
• verse basilicum (een blaadje of acht)
• opklopbare room
• piet huysentruyt pomodorikruiden
• een fijngesnipperde ui
• twee teentjes knoflook
• tien ovale trostomaten, ontveld en ontpit

Bereidingswijze:

Zet eerst en vooral water op voor de pasta. Snij de tomaten in blokjes. Klop de room op en bestrooi rijkelijk met de pomodorikruiden. Als het water kookt doe je de pasta erin. Doe op hetzelfde moment wat olijfolie in de wok en voeg de versnipperde look en ui toe. Als het er glazig begint uit te zien mag je de tomatenblokjes toevoegen met de basilicum, die je in stukjes hebt geknipt. Voeg er nog wat pomodori-kruiden aan toe. Laat enkele minuten opstaan op een klein vuurtje (maar niet te lang, de tomaten mogen niet te zacht worden) en snij ondertussen de mozzarella in blokjes.
Als de pasta gaar is mag je die bij de tomatenmengeling voegen en goed roeren. Laat dit enkele minuutjes staan en voeg er dan de blokjes mozzarella aan toe. Doe dit helemaal op het einde.

Je eet dit door eerst een lepel uit de wok op je bord te scheppen en er dan de koude room op te scheppen. Delicieus!

Naar het originele recept voor macaroni met kaas en hesp van mijn oma, maar met chorizo in plaats van hesp!

Wat moet je inslaan:

• 200 gr macaroni
• bloem (twee eetlepels)
• 20 gr boter
• 300ml melk
• chorizo (hoeveelheid naar smaak), in blokjes gesneden (als je kan kiezen, neem dan de pikantere versie!)
• 100 gr geraspte kaas, bv emmental

Bereiding:
Zet de pasta op. Terwijl die kookt maak je een kaassaus:
-smelt de boter in een pot
-roer twee eetlepels bloem door de gesmolten boter
-giet de melk er beetje bij beetje bij, langzaam dus en goed roerend tussendoor zodat je zo geen “bloemblazen” krijgt.
-Zet weer op het vuur en roer af en toe eens. Na een tijdje koken wordt de saus dikker. Als ze de gewenste dikte heeft bereikt (voeg eventueel nog wat bloem toe) haal ze je van het vuur.
-Roer er nu de kaas door (pas op, de saus mag niet meer koken, anders gaat “de rek” eruit!)

Giet de pasta af en voeg er de kaassaus aan toe. Ook de blokjes chorizo gaan de pot in,samen met wat zwarte peper, en en dan giet je het hele mengsel in een ovenpot/schaal.
Strooi geraspte kaas over de schotel en zet 5 minuutjes onder de grill voor een mooi gouden korstje, et voila!

Niet meteen een Weight Watchersreceptje, maar oh zo lekker en de chorizo geeft het geheel een pikant smaakje, net dat tikkeltje anders.

Mijn eerste postje wordt een heel simpel dessertje dat ik nog van mijn oma heb geleerd. ‘t Is voor mij het ultieme comfortfood! En nog gezond ook…

Voor deze rabarbermoes heb je nodig voor 2 personen:

• een stengel of 5 rabarber
• suiker (rietsuiker vind ik zelf het lekkerst)
• een beetje water
• evt een suifje kaneel

Eerst maak je de rabarber schoon. Zorg dat je de stengels goed spoelt, want het zand kan nogal hardnekkig blijven plakken. Snij er de harde uiteinden af en schil de stengels over de volledige lengte. Daarna mag je ze in stukken van 2 tot 3 cm snijden.

Zet ondertussen een bodempje water op (ongeveer 1 cm) in een pot met een dikke bodem (om aanbakken te voorkomen). Strooi er wat suiker in en laat smelten op een middelmatig vuur. Persoonlijk verkies ik een eerder zure moes, bij mij gaat er dus maar een koffielepeltje rietsuiker in. Je kan achteraf ook altijd bijzoeten als je vindt dat je kaken te erg gaan trekken

Eens het water dan kookt en de suiker is gesmolten, gooi je er de stukjes rabarber in. Houd het boeltje nu goed in de gaten, en blijf regelmatig roeren. De moes is bijna klaar als de stukjes uiteen beginnen vallen. Nu nog eenmaal laten doorkoken, en klaar!

Zelf vind ik hem warm het lekkerst, maar de moes kan ook koud worden gegeten. Eet de moes wel snel op, anders krijg je zoals ik enkel nog een bijna leeg potje voor je neus (waarvoor dank, Vriendje ;-/

Of Bananen Cake. Je kan het zo kopen bij een koffie in de Starbucks maar je kan het ook makkelijk zelf maken natuurlijk, echt een ‘piece of cake!” Je eet het als snelle lunch of als vieruurtje. Na het bakken blijft de geur van zoete gebakken bananen nog uren hangen en wie het lekker vindt doet het recept maal twee of drie of vier en vriest ze in. Ik maakte de originele versie met walnoten, maar het lekkerste vind ik het met de noten vervangen door een handvol ‘blueberries’ of zoete blauwe bosbessen.

Ingredienten (voor 1 cake)

100 gr boter (kamertemperatuur)
150 gr suiker (rietsuiker geniet mijn voorkeur)
2 eieren
150 gr gewone zelfrijzende bloem
150 gr volkoren bloem tarwebloem of volkorenmeel
theelepeltje bakpoeder (omdat volkorenmeel of tarwebloem niet zelfrijzend zijn)
een snuifje zout
een zakje vanillesuiker (een theelepel extract is ook goed)
3 zeer rijpe bananen (geplet)
een handvol gehakte walnoten (of heerlijke bosbessen!)

Bereidingswijze

Begin alvast met de oven voor te verwarmen op 180 graden Celsius en de bakvorm(en) in te vetten met een stukje boter en dan wat bloem losjes instrooien als antikleef.

De boter zacht laten worden en er de suiker onder roeren tot het luchtig is. Voeg een voor een de eieren erbij en alles goed door elkaar kloppen.
Voeg bij de zelfrijzende bloem het bakpoeder, snuifje zout en het volkoren meel, meng goed en giet het botermengsel erbij en dan goed dooreen roeren of kloppen of mixen. (Omdat mijn mixer kapot is en het deeg in dit stadium nogal stug is doe ik het met een vork.) Als de bananen nog niet geplet zijn, doe je dat nu en voeg dat bij het deeg, ook de vanille en de noten of de bosbessen. Goed mengen.

Deeg in de ingevette bakvorm, in de voorverwarmde (180 gr) schuiven en bakken. Naargelang de oven, 50 - 60 minuten. (Controleer al eens na 50 min. door een ijzeren of houten pin door het midden te prikken, als er niets blijft aankleven is het klaar, als er wat deeg blijft hangen, geef je de cake nog een extra 5 min. en probeer het daarna nog eens.) Na het bakken laat je de bakvorm een tiental minuutjes afkoelen en haal je pas dan de cake eruit.

Partner H. heeft dit deze avond voor ons gemaakt en het was om de vingers bij af te likken :o).
Wij hebben een tajine [tazjien], maar je kan dit gerecht (alle gerechten van tajines trouwens) ook met een gewone braadpan maken natuurlijk!

Dit is een gerecht uit een kookboek dat ik voor mijn verjaardag heb gekregen, ik geloof dat het van bij de Oil & Vinegar komt: ‘Tajine, heerlijke gerechten uit de Noord-Afrikaanse stoofpot’ van Francis van Arkel.

Ingrediënten:

6 el olijfolie
750 gr schapenvlees, in blokjes
6 saffraandraadjes (dit heb ik niet gebruikt)
1 el paprikapoeder
1 ui, fijngesnipperd
2 tomaten, in stukken
1 el fijngehakte peterselie
1 el fijngehakte koriander
1 bouillonblokje
1 courgette, in plakken
100 gr gedroogde dadels, zonder pit
peper en zout

Bereiding:

Wat H. doet: Het wordt aangeraden om het vlees eerst in een gewone pan bruin te bakken en dan pas over te gaan naar de tajine, omdat tajines heel traag opwarmen en dan moet je lang wachten voor je vlees klaar is om aan de rest te beginnen. De smaak blijft hetzelfde.

In het boek : Verhit 4 eetlepels olijfolie in een tajineschaal en leg het vlees erin. Strooi de saffraandraadjes en het paprikapoeder erover. Doe de ui, tomaat, peterselie en koriander erbij en bak het mengsel 5 minuten.Schenk de rest van de olijfolie erover. Bestrooi het vlees met peper en zout en bak het in de tajine rondom bruin.

Dus H. heeft dit eerste gedeelte in een pan gemaakt en schakelt voor het volgende over naar de tajine…

Voeg zo veel heet water toe dat het vlees net onderstaat en verkruimel het bouillonblokje erboven. Zet het deksel op de tajine en stoof het vlees in één tot  anderhalf uur gaar.

Leg zodra het vlees klaar is de courgette en dadels erop en schep er een paar lepels kookvocht over. Breng opnieuw aan de kook en laat nog 10 minuten stoven met het deksel op de tajine. Schep het geheel om en serveer.

Wij hebben dit gegeten met een rond, wit Marrokaans brood.

Smakelijk!!

Hier is ie dan eindelijk: m’n eerste post.

Dit gerecht haalde ik uit het kookboek  van de Weight Watchers.  Scroll nu niet direct naar een volgend recept, maar probeer deze zeker eens uit.  Het is echt niet zo’n typisch dieetrecept, maar gewoon een lekker stofpotje.  Gemakkelijk klaar te maken en zeker een volwaardige maaltijd.

Ingrediënten voor 4 personen:

- 520 g kipfilet (in blokjes gesneden)

- 500 ml gepelde tomaten (ik neem gepelde tomaten met basilicum van Delhaize)

- 500g champignons

- 3 wortelen

- 1 ui

- 1 knoflookteentje

- 1 kippebouillonblokje opgelost in 500 ml water

- 120 ml droge witte wijn

- 1 eetlepel tomatenpuree

- 1 kruidentuiltje: tijm en laurier

- 20 g maïszetmeel

- 1 koffielepel olijfloie

- peper en zout

Werkwijze:

Pel de ui en hak fijn.  Verhit de olijfolie in een pan en fruit er de ui in.  Laat hierin de kippeblokjes bakken.  Voeg daarna de gepelde tomaten, de bouillon, de wijn, de fijngehakte knoflook, de in schijfjes gesneden wortelen, de tomatenpuree en het kruidentuiltje toe.

Laat 15 min. stoven.  Voeg de champignons toe en laat nog een tiental minuten stoven.  Bind met het maïszetmeel en breng op smaak met peper en zout.

Smakelijk en laat gerust weten wat je ervan vond.

Voor mensen die mijn persoonlijke weblog lezen is dit een beetje een repost, maar met een goede reden. Toen ik deze granola de eerste keer maakte heb ik een link gepost naar de website van Nigella Lawson van wie ik het recept heb gebruikt, maar toen bleek uit de commentaren dat mensen het moeilijk hadden met de engelse termen en maten. Omdat deze granola echt super de moeite is om te eten als ontbijtgranen of -zoals ik het doe- rechtstreeks uit de pot voor de televisie breng ik jullie: de vertaalde versie! Laat je niet afschrikken door ingrediënten als rijstsiroop, ik haal alles gewoon in de Delhaize.

Ingrediënten:

• 450 gram havermout
• 175 gram appelmoes
• 120 gram sesamzaadjes
• 120 gram zonnebloempitten
• 120 gram rijstsiroop
• 4 theelepels vloeibare honing
• 100 gram lichtbruine suiker
• 1 theelepel zout
• 250 gram hele amandelen
• 300 gram rozijnen
• 40 gram cacaopoeder van goede kwaliteit

Bereidingswijze:

Dit moet zowat de makkelijkste bereidingswijze ooit zijn: doe alles samen in een grote kom en meng het door elkaar tot je een kleverige bruine substantie hebt. Bekleed een bakplaat met bakpapier en leg er de mengeling op. Bakken in een oven die voorverwarmd is op 170 graden voor ongeveer een uur. Na een half uurtje even uit de oven halen en alles een beetje omdraaien voor je het weer terugplaatst.

Laten afkoelen en luchtdicht bewaren (bijvoorbeeld in een glazen pot).